Queen Raquela

Ég fór á myndina The Amazing Truth About Queen Raquela í bíó um daginn.

Þetta var alveg ágætis mynd en mér fannst hún ekkert spes. Þegar ég fór á myndina hélt ég að ég væri að fara á heimildarmynd. En þegar fór að draga á myndina voru þarna nokkur atriði sem manni fannst alveg örugglega vera leikin.

Þessi mynd er um stelpu-strák en stelpu-strákar eru "strákar" sem eru með sál kvenmanns. Þannig að þetta eru stelpur í stráka líkama en þau eiga ekki efni á aðgerð og lifa því lífi sínu alla tíð með tólin hangandi. Þessar "stelpur" lifa yfirleitt ekki lengi vegna þess að þær eru ekki kvenlegar mikið eftir 26-28 ára og því reyna þær að sofa hjá sem flestum mönnum. Afleiðingin er sú að þær/þeir deyja yfirleitt úr kynsjúkdómum eða ofneyslu eiturlyfja.

Raquela er söguhetja myndarinnar og er hún stelpu-strákur frá Filipseyjum. Það er draumur hvers stelpu-stráks að ríkur Evrópubúi komi og bjargi þeim úr fátæktinni. Þetta kemur samt aldrei fyrir. Raquela ratar í klámiðnaðinn eins og svo margar stelpu-strákar. Hún fer að fá pening og kynnist manni sem rekur klám fyrirtækið. Hann ræður hana til starfa. Hún kynnist Íslenskri stelpu í gegnum netið og fær að koma til Íslands eftir nokkurra pappírsvinnu. Ameríkaninn sem á klám fyrirtækið borgaði fyrir ferðina til og frá Íslandi. Þar hittir hún Valerie og fær vinnu í frystihúsi. Henni líkaði vel við sig á íslandi en fékk bara landvistarleyfi til þriggja mánaða og þurfti því að fara aftur til baka. Það næsta sem hún geri er að fara til París með Kananum og er hann alveg óþolandi. Þar skilja leiðir þeirra og nýtur hún sér vel í París. Hún endar aftur á Filipseyjum og fer aftur á götuna.

Ég var ekkert að fíla þessa mynd neitt mikið og fannst hún frekar langdreginn. Það ruglaði mig mikið að vita ekki hvort þetta var heimildarmynd eða ekki.

Myndin var tekin upp með venjulegri DV vél og var Ólafur Jóhannesson yfirleitt aðeins með tvo aðstoðarmenn með sér og hann sá þá alfarið um upptökurnar. Hann gerði þetta í öllum löndunum sem hann tók upp þ.e. Ameríku, Filipseyjum, Frakklandi og Íslandi. Honum fannst þetta mjög gott því þá kynnist hann fólki og sker niður kostnað við gerð myndarinnar.

Ólafur Jóhannesson kom í heimsókn til okkar. Hann talaði við okkur um myndina og það sem hann hefur planað að gera á næstunni. Hann kynnti fyrir okkur góða leið til að byggja upp heimildarmynd. Munurinn á heimsókn hans miðað við heimsóknir þeirra sem eru búnir að koma var að hann beið eftir spurningum en talaði ekki mikið út fyrir efnið. Mér fannst betra þegar það var talað út í eitt því þá kemur yfirleitt eitthvað gagnlegt fram sem engum hefði dottið í hug að spyrja um.

Ég leit mynda öðrum augum eftir að hafa hlustað á það sem Ólafur hafði að segja um gerð myndarinnar.

Þetta var áhugaveð mynd en ég mundi ekki leigja hana eða kaupa.

Hér er trailerinn fyrir myndina.

Reykjavík - Rotterdam

Ég fór að sjá Reykjavík - Rotterdam um daginn og ætla ég að segja frá henni og heimsókn Óskars Jónassyni hér.

Þessi mynd er leikstýrð af Óskari Jónassyni. Þetta er íslensk spennumynd á heimsmælikvarða. Enda skrifaði Arnaldur Indriðason með Óskari handritið að myndinni. Þegar tveir snillingar koma saman þá er ekkert annað en meistaraverk sem getur komið út.

Reykjavík - Rotterdam fjallar um Kristófer, sem er leikin af Baltasár Kormáki, og er hann á skilorði og vinnur hjá Öryggismiðstöðinni. Kristófer fór á skilorð fyrir að vera tekin fyrir smygl á áfengi. Kristófer og kona hans Íris, sem Lilja Nótt Þórarinsdóttir leikur, eiga mjög erfitt að koma höndum saman fjárhagslega og fá mikið af notuðum hlutum gefins frá Steingrími, sem Ingvar E. Sigurðsson leikur. En Íris og Steingrímur voru saman einhvern tíman í fortíðinni. Steingrímur vil hjálpa Kristófer og ætlar að senda hann í annan "túr". En það var Steingrímur sem bar ábirgð á áfenginu sem Kristófer var böstaður fyrir áður en hann þagði um hans hluta í málinu. Í fyrstu heldur maður að Steingrímur sé að gera þetta til að hjálpa Kristófer en svo er ekki. Hann vil fá Írisi aftur og sendir menn til að hræða hana og brjóta allt og bramla heima hjá henni þegar hún er ný komin heim. þeir gera margt til að hræða hana og fær Steingrímur Írisi loks að flytja til sín tímabundið meðan Kristófer er á skipinu. Íris veit auðvitað ekki að Kristófer er að fara til að smygla áfengi hún heldur að hann sé hættur því. Þegar Þeir koma loks til Rotterdam þá lenda þeir í ýmsum vandamálum til dæmis þá stelur einn af mönnum Kristófers öllum peningunum sem átti að fara í kaupin og kaupir dóp. Einnig var sá maður sem hann var vanur að stunda viðskipti við hættur störfum svo þeir þurfa að snúa sér að öðrum manni sem er vægast sagt klikkaður. Síðan þegar þeir ætla að borga grípa þeir í tómt. Vegna þessa þá biður hann þá um að hjálpa sér í ráni og gera þeir það. Þessir Hollensku krimmar ætla að ræna bíl fullan af verðmætum listaverkum þeir ná að grípa nokkrar en lögreglan kemur og allt fer í fokk. Kristófer og félagi hans grípa eitthvað sem þeir halda að sé bara verðlaus málningar strigi sem er búið að sletta á og nota sem ábreiðu yfir áfengið. Þetta er samt sem áður, að ég held, listaverk eftir Jackson Pollock frægan Bandarískan listamann og er verk uppá stóra peninga. En þeir komast rétt í tæka tíð til áður en skipið siglir úr höf og aftur til Íslands. Nú er allt í fokki á íslandi því Steingrímur er að komast að því að Íris er ekki að falla fyrir honum og hann lætur lögregluna vita um smyglið. Þetta flækir hluti alveg all svakalega. Steingrímur rotar Írisi óvart og vefur hanni í teppi. Hann ætlar að losa sig við hana. Hann kemur henni, meðvitundarlausri, fyrir í undirstöðum af byggingu sem hann er að vinna að og á að setja steypu í daginn eftir. Kristófer er nú brjálaður út í Steingrím fyrir að hafa sagt frá málinu og losar sig við allt draslið. Hann nær að komast til Steingríms og reynir þá að hringja í Írisi og þá finnst hún aðeins fáeinum sekúndum áður en steypunni er hellt, brjálæðislega spennandi. Nú hefur Steingrímu verið skellt bak við lás og slá og þau lifa æðislegu lífi málandi veggi húss síns með verk eftir Jackson Pollock sem vörn að mállingin fari ekki á golfið. Já áfengið kom sér svo til þeirra aftur Kristófer hafði bara sett það á mjög sniðugan hátt út í sjó.

Mér fannst þessi mynd alveg meiriháttar og ein besta íslenska spennumynd sem ég hef séð. Þetta er allaveganna besta íslenska mynd sem ég hef séð frá því mýrin kom út.

Það var margt flott í þessari mynd og mikið um tæknibrellur allaveganna á íslenskum mælikvarða. Það sem mér fannst flottast var sprengingin í Rotterdam og þegar Íris skellur með hausinn í ofninn. Mér fannst töff hvað það var raunvörulegt enda var notast við brúðu. Það var notuð búða í einu öðru atriði en það var þegar Jörundur Ragnarson datt niður þverhníptan klett og fannst mér það líka frekar töff.

Klipping og myndartaka var til fyrir myndar í þessari mynd og fannst mér spennan vera byggð verulega upp með réttum aðferðum. Myndin var mjög vel leikin og var ekkert gervilegt eða eins og það ætti ekki heima þarna. Ekki eins og í myndinni Köld slóð þar sem ekkert var gott hvorki leikurinn né handritið. Ég skemmti mér konunglega á þessari mynd og mun efalaust kaupa hana þegar hún kemur á DVD.

Óskar Jónasson.









Eftir að við vorum búin að fara á myndina þá kom Óskar til okkar og ræddi við okkur. Mér fannst allt það sem hann sagði gagnlegt og gæti nýst mér í framtíðinni. Hann sagði okkur frá nokkrum LYKILreglum sem Siggi Palli var reyndar búin að minnast á. Svo sagði hann okkur að brjóta þær. Það er gott að vita af reglunum svo maður geti brotið þær og séð hver útkoman er. Hann er ekki leikstjóri sem veit allt og er bestur og enginn er betri en hann. Óskar er maður sem fær fólk til að láta ljós sitt skína og leyfir því að vinna vinnuna sína án þess að vera að stjórna öllu því einn maður getur ekki stjórnað öllu. Hann væri drauma leikstjóri Valdísar því hún vill svolítið hafa frjálsar hendur eins og hún sagði þegar hún kom til okkar.

Ég hlakka til að sjá meira eftir Óskar því ég býst við því að hann sé langt frá því að vera búinn.


Hér er trailer úr myndinni

RIFF - grafiti

Ég fór á pallborðsumræðu um grafíti.

Þessi umræða var vegna myndarinnar Bomb it en hún fjallar um grafíti sem list en ekki svo mikið sem skemmdarverk. Ég fór samt sem áður ekki að sjá þá mynd vegna tímaleysis.

Það var mjög áhugavert að hlusta á fólkið ræða um hin ýmsu málefni veggjakrots þar á meðal var orðið veggjaKROT tekið fyrir og það var tekið fram hvað það teiknar neikvæða mynd af málefninu. Því veggjakrot er ekki alltaf krot.

Jakob Fríman far sá sem fór fyrir umræðunni en frá útgáfu myndarinnar voru bæði leikstjórinn og einn framleiðendanna. Þarna voru einnig einhverjir íslendingar sem áttu að koma með sína sín á málefninu.

Það kom mikið áhugavert fram í þessari umræðu eða það fannst mér. Það var voðalega lítið talað um myndina sjálfa en miklu meira um stefnu Reykjavíkurborgar gagnvart veggjakroti og til dæmis þegar það var málað yfir listaverk eftir fólk sem hafði lagt mikla vinnu í þau. Þarna hafði Jakob lítið að segja. Hann sagði að fólk þyrfti að sækja um leifi fyrir verkunum ef það var fyrir augum almennings. Ef verkið var þegar til staðar átti bara að sækja um leyfi og fá verkið samþykkt. Jakob sagði að þetta væri nánast alltaf samþykkt og að fólk þyrfti bara að lýsa verkinu og það fengi það samþykkt. Þarna er samt sem áður svolítið sem var ekki alveg rétt. Þeir sem vildu fá verkið samþykkt þurfa að koma með nákvæma lýsingu og skets af verkinu sem þeir ætla að gera en þeir sem eru mikið í veggjakroti gera ekki verk eftir fyrir fram teiknaðri mynd. þeir fá hugmynd og vinna út frá henni. Þarna var maður sem vildi fá leyfi Reykjavíkurborgar hann hafði leyfi fyrir tækis til að gera verk. Þessi maður sendi fyrri verk og að þetta væri það sem hann gerð yfirleit og myndi gera eitthvað í þessum stíl. Honum var neitað og sagt að þau þyrftu teikningu af því sem hann ætlaði að gera.

Það var einnig talað um veggi sem væru "frjálsir" veggir þar sem menn gætu graffað án truflunar. Þar komu menn með ýmsar hugmyndir. Það kom eldri maður með einn punkt þar sem hann hafði unnið að svoleiðis verkefni fyrir mörgum árum og hann sagði að þar hefðu þau boðið litlaputta en öll höndin tekin og málið farið úr böndunum.

Ég þurfti Því miður að fara fyrr og sá því hvernig þetta endaði.

hér er trailerinn fyrir bomb it

RIFF – Squeezebox

Squeezebox er heimildarmynd um skemmtistað í New York frá 1994 til ársins 2001. Þetta var venjulegur skemmtistaður í New York sem vildi breyta um hefðir og gera eitthvað nýtt. Eigandi staðarins réð sér skemmtanarstjóra sem skipulagði “gay night” öll föstudagskvöld. En þetta voru ekki nein venjuleg föstudagskvöld. Þarna komu saman hommar, lessur, klæðskiptingar, rokkarar og þegar miklum vinsældum var náð sást til fræga fólksins inn á þessum skemmtistað. Þetta var staður fyrir fólkið sem var komið með nóg af diskó og pop tónlist því þarna inni var einungis spilað Rokk. Allir klæddust sem litríkustu fötunum eða bara alls engu. Hljómsveitir spiluðu alltaf “live” uppá sviði og margar hljómsveitir byrjuðu þarna og öðluðust síðan heimsfrægðar. Má nefna hljómsveitina The Toilet Boys.

The Toilet Boys – The future is now


Í þessari heimildarmynd var tekið viðtal við eiganda staðarins, skemmtanarstjórann, hljómsveitir, einstaklinga sem sungu þarna reglulega, starfsfólk staðarins og fastagesti staðarins. Þessir einstaklingar lýstu fyrir áhorfendunum stemmingunni sem myndaðist þarna inni á meðal fólksins. Tónlistin var alltaf í botni, dansgólfið troðið og sveitt, nakið fólks dansandi á barborðinu, fólk ríðandi útí horni og takandi dóp í hinu horninu. Þetta var eitthvað nýtt sem alls kyns fólk heillaðist af, og hver sem er var velkominn svo lengi sem hann var ekki með nein leiðindi.
Hér singur “Karen Black” uppá sviði skemmtistaðarins.



Þessi skemmtun var fyrirlitin af borgarstjóra New York borgar á þessum tíma og var skemmtistaðurinn mjög umdeildur. Þetta tók enda árið 2001 og lokahátíðin var haldin 18. maí það ár. Stjórnendur og skipuleggjendur staðarins sáu ekki fram á að þetta gætið haldið endalaust smooth áfram. Þetta varð einhvern tíman að taka enda. Á þessu lokakvöldi mættu allir helstu tónlistaflytjendur staðarins frá líftíma staðarins. Þetta lokakvöld var víst eitt villtasta kvöld í sögu staðarins

Þessi mynd kom mér svolítið í opna skjöldu. Ég var ekki alveg viss við hverju ég átti að búast miðað við lýsinguna í bæklingnum. Þessi mynd var samt sem áður mjög áhugaverð og með áhugaverðari heimildarmyndum sem ég hef séð. Það að það skuli hafa verið til staður sem umbar alla þessa vitleysu sem fram fór á Squeezebox er hreint út sagt ótrúlegt en á sama tíma æðislegt. Það að fólk sem er útskúfað annarsstaðar skuli vera tekið opnum örmum á Squeezebox er frábært. Mér fannst myndin skemmtileg en hún er ekki fyrir alla.

hér er frá frumsýningu myndarinnar á Tribeca kvikmynda hátíðinni

RIFF - Afterschool

Afterschool fjallar um unglingspilt, Robert, sem er í heimavistarskóla í Bandaríkjunum. Hann er í herbergi með félaga sínum Dave sem stundar það að smygla inn dópi og áfengi. Hann seldi samnemendum sínum það svo til gróða. Rob segir auðvitað ekki til hans og lætur eins og ekkert gangi á. Hann er skotinn í jafnaldra sínum Amy.
Einn daginn tilkynnir skólastjórinn að allir nemendur skólans þurfa að stunda einhverskonar athæfi næstkomandi skólaviku. Rob skráir sig í kvikmyndagerða klúbb ásamt Amy, sem hann er ákaflega ánægður með. Þau eru sett saman í hóp til þess að taka upp ganga og skólastofur skólans, einnig krakka að leika sér, til þess að nota sem "milliskotaefni" sem verður notað í heimildarmynd um skólann.
Rob og Amy gerðu vinnuna skynsamlega saman og ræddu um tilfinningar til hvors annars. Þau byrja að falla fyrir hvort öðru.
Svo gerist það að þegar Rob er að taka upp skólaganginn kemur upp neyðarlegt atvik. Hann verður vitni af því að tvíburasystur, sem eru ofurvinsælar í skólanum, koma út úr herbergi við ganginn. Önnur er öskrandi og dregur hina, sem er meðvitundarlaus, á eftir sér. Sú öskrandi missir hina óheppilega á stigahandrið sem veldur dauða hennar. Hún sjálf dettur niður öskrandi úr sársauka. Rob labbar rólega upp að þeim og reynir að hjálpa þeirri sem er í stöðugum sársauka. Við sjáum allt sem gerist frá sjónarhorni upptökuvélarinnar. Stuttu síðar verða kennarar varir við þetta og það er hringt á sjúkrabíl. Tvíburarnir deyja af völdum illa blandaða eiturlyfja við eiturefni.
Stúlknanna tveggja er minnst í sorglegri athöfn þar sem allir fá að tjá tilfinningar sínar við missirinn. Þetta tekur vel á Rob. Hann er fenginn til að tala við sálfræðing, starfsmann skólans, til að taka á sínum málum eftir slíkt hrottalegt atvik. Rob lætur hins vegar ekkert uppúr sér. Amy og Rob voru fengin til að útbúa minningarmyndband tileinkað tvíburunum. Tilfinningarnar milli þeirra aukast og þau sofa saman. Við gerð myndarinnar tekur Rob hins vegar eftir því að Amy er farin að umgangast Dave óeðlilega mikið. Það fer mikið fyrir brjóstið á Rob.
Dave heldur áfram að smygla efnunum inn í skólann þrátt fyrir mun strangari gæslu eftir dauða stúlknanna. Hann fer líka að sýna tilfinningar sínar aðeins þegar Rob sér til. Manni fer að gruna að hann tileinki sér dauða stelpnanna vegna þeirra efna sem hann útvegaði þeim. Samband Rob og Dave fer einnig versnandi. Þeir enda í hörkuslagsmálum á göngum skólans þar sem Rob ásakar Dave um dauða stúlknanna. Þeir eru teknir í viðtal og Rob kennt um allt. Dave sýnir sakleysi sýna gagnvart starfsmönnum skólann og Rob þegar áfram yfir leyndarmálunum.
Við fyrstu skoðun minningarmyndarinnar undir fyrirsjá Rob og skólastjórans bregst skólastjórinn illa við. Þetta var hræðileg mynd sem sýndi enga samúð gagnvart stelpunum látnu. Hann skipar öðrum nemendum til þess að klippa myndina saman á ný.
Myndin endar á því að við sjáum dauða stelpnanna frá öðru sjónarhorni. Við sjáum að eftir að Rob nálgast þær og situr yfir kveljandi stelpunni kæfir hann hana með höndunum sínum.

Kvikmyndin var rosalega hæg, ekkert spennandi og mjög furðuleg. Maður hálfpartinn gat ekki beðið eftir að hún kláraðist. Leikstjórinn var mjög mikið að leika sér með fókusinn. Hann var mikið að láta fólk vera í og úr fókus þótt það væri að tala. Sjónarhornin voru mjög furðuleg, stundum sástu ekki hausinn á fólkinu sem vara að tala heldur aðra líkamsparta, oft var gríðarlega mikið autt pláss fyrir ofan höfuðið á fólkinu og stundum voru heilu atriðin bara af fótum fólks sem labbaði um ganga skólans. Þetta gat verið flott en yfirleitt var þetta bara hálf kjánalegt. Einnig var mjög furðulegt að kvikmyndin var textuð á frönsku.

Mynd af aðalleikurum myndarinnar (Rob, Amy og Dave):

Sveitabrauðkaup

Ég fór að sjá sveitabrúðkaup þegar hún var sýnd í bíó.

Þetta var alveg ágætis mynd sem kom mér svolítið á óvart. Þegar ég fór á hana vissi ég voðalega lítið um hvað myndin var annað en það að tvær manneskjur, Inga og barði, ætluðu að gifta sig uppí sveit og það er sagt í titlinum á myndinni. Annað sem ég vissi var að það hafði ekki verið neitt handdrit og var ég forvitin að sjá hvernig það kæmi út.

Ég bjóst við einhverju öðruvísi ég hélt að myndin yrði meira um brúðkaupið og veisluna í kringum það allt saman en hún samanstóð nánast algerlega af fólkinu á leiðina í kirkjuna þar sem brúðkaupið átti að gerast. Mér fannst að það hefði verið hægt að gera meira í kringum veisluna og stytta þetta endalausa ferðalag eitthvað aðeins.

Það voru margir skemmtilegir karakterar í myndinni. Svo sem Amman sem þurfti að fara að versla og kaupa inn fyrir helgina. Mer fannst hún einstaklega skemmtileg í sínu endalausa ráfi. Samt fannst mér það verða þreytandi þegar leið á myndina. Svo var það "sálfræðingurinn" sem var í raun sagnfræðingur og hafði ekki hundsvit á sálfræði. Það þótti mér einstaklega skemmtilegt þegar hann var spurður útúr af ferðafélögum hans um hin ýmsu viðkvæmu atriði sem það þurfti ráðgjöf á. Svo voru það vinir brúðgumans, algerir ólátabelgir sem brúðurin gjörsamlega þolir ekki. Að sjálfsögðu má ekki gleyma yndislegu fyllibyttunni, prestinum, hann sem átti að spúsa þau saman og varð fyllri og fyllri sem leið á myndina hann kom manni alltaf í gott skap.

Valdís Óskarsdóttir

Þetta var fyrsta myndin sem Valdís leikstýrði. Í upphafi þá ætlaði hún ekkert að leikstýra þessari mynd sjálf hún ætlaði að fá einhvern annan til að gera það fyrir sig en það var eingin leikstjóri tilbúin að taka hlutverkið að sér svo hún þurfti að sjá um það sjálf. Valdís klippti einnig þessa mynd þó, eins og með leikstjórnina, ætlaði hún að fá einhvern annan til að gera það fyrir sig en hún gat bara ekki boðið nokkrum manni uppá að klippa 100 tíma af efni niður í það sem myndin er í dag. Það tók Valdísi 7 mánuði að klára að klippa myndina og finnst mér það alveg helvítis hellings tími. Hún kom einnig með hugmyndina að myndinni og skrifaði hana ef svo er hægt að komast að orði því það er eingin samtöl skrifuð niður flest öll samtölin voru spuni.

Valdís gerði eitt mjög skemmtilegt í þessari mynd og það var að gefa öllum leikurunum leyndarmál sem eingin nema þeir vissu. Til dæmis vissi eingin að "sálfræðingurinn" væri ekki sálfræðingur fyrr en hann öskrar það í lok myndarinnar. Einnig hugsa ég að enginn hafi vitað af innilokunarkennd Barða fyrr en hann segir til um það þegar þau eiga að fara að keyra í gegnum göngin. Annað sem mér fannst mjög skemmtilegt var slagsmála atriðið þar sem svaramanni Barða er hent útí vatnið. Málið með það var að þegar hann kemur inní myndina er hann miklu betur klæddur en brúðguminn og það má ekki vera. Svo Valdís segir Ólafi Darra að drulla Gísla svolítið út svo hann væri ekki flottari en brúðguminn þetta vissi Gísli ekki og streittist vel á móti þangað til hann segir við Ólaf að henda sér bara út í ánna.

Valdís er nokkuð reyndur klippari og hefur klippt myndir eins og Eternal Sunshine of the Spotless Mind og að stoðað við að klippa myndir eins og Vantage Point. Tel ég hana mjög hæfileika ríkan klippara og leikstjóra.

Ég sá Sveitabrauðkaup með allt öðrum augum eftir að hún var búin að tala við okkur og langar mig bara helst til að sjá hana aftur sem fyrst til að geta skoðað allt það sem hún mynntist á og maður tók ekki eftir þegar maður sá hana fyrst. Mér fannst myndin mjög góð allavega besta íslenska mynd sem ég hef séð síðan Mýrin kom út.

RIFF - Mr.Big

Mr. Big er kanadísk heimildarmynd. Mr. Big er hugtak yfir leið til þess að þvinga fórnalamb til þess að játa glæp hvort þeir hafi framið eða ekki. Þetta á sér stað þegar leynilögreglumaður fer í dulargerfi mafíósa og hagar sér þannig í kringum fórnalambið. Mafíósinn er vel klæddur, reikir vindla, drekkur áfengi og fær fórnalambið til þess að gera fyrir sig alskyns verkefni, lögleg sem ólögleg. Það gæti verið að byrjað á því að fara í sendiferð með pakka til einhvers ókunnugs manns og leitt í það að telja mörg þúsundir dollara “cash”. Þessi verk fá fórnalömbin svo greitt fyrir. Með þessu er mafíósinn að öðlast traust fórnalambsins og fær það svo til að játa á sig glæp. Í mörgum tilfellum eru fórnalömbin saklaus og játa einungis til að ganga í augun á mafíósanum svo að hann verði ekki lúbarinn eða jafnvel drepinn. Í myndinni Mr. Big er talað við þessi fórnalömb og þau segja sögu sína.

Sebastian Burns og Atif Rafay eru sakaðir um að drepa foreldra og systur Atif Rafey. Þeir voru plataðir að játa á sig glæpinn í gegnum aðgerðir Mr. Big þó að engin sönnunargögn lögreglunnar bendi til þess. Það er einmitt systir Sebastian, Tiffany Burns, sem sér um gerð myndarinnar. Kvöldið sem fjölskyldan var myrt voru þeir vinirnir, Sabastian og Atif, í bíó. Eftir játunina vildi lögreglan meina að þeir hafi framið hinn fullkomna glæp og hafi þrifið allar blóðslettur og húðfrumur á aðeins 2 klukkustundum sem við vitum öll að er ómögulegt þegar maður gengur undir stranga rannsókn lögreglu um leið og líkin voru fundin. Miðað við greiningu á blóðslettum af morðinu sem var gert á efri hæð hússins sást að þar hefðu verið 2 – 3 menn sem frömdu morðið á föðurnum. Í játningunni segir Sebastian að hann hafi verið einn á efri hæðinni. Morðvopnið sagði Sebastian að hafi hent út um gluggann en það fannst á allt öðrum stað. DNA af öðrum einstaklingi fannst í húsinu en lögreglan vildi meina að það væri vitlaust greint DNA þó að það hafi farið þrisvar í rannsókn. Í réttarhöldunum var aðeins sýnd játningin sjálf sem var klippt í burtu frá löngu myndbandi sem sýndi að Sebastian og Atif voru greinilega stressaðir yfir lygunum og vissu ekkert meira um morðið heldur en blöðin höfðu birt sem þeir áttu að hafa framið. Kviðdómurinn fékk ekki að sjá raunverulegu hlið málsins. Það tók 10 ára bið eftir réttarhöldunum sjálfum þar sem þeir biðu í fangelsi og eru þar enn því þeir voru dæmdir sekir. Svona neyddar játningar eru ekki leyfðar í Bandaríkjunum eða Bretlandi. En vegna þess að þeir voru kanadískir ríkisborgarar var hún leyfð og tekin mark á.

Það voru nefnd fleiri dæmi um saklausa menn sem voru valdir úr hópi fórnalamba. Einn þeirra var tónleikagestur á útihátíð þegar konu var nauðgað og myrt. Hann komst í tengsl við “Mr. Big” og er nýkomin út úr steininum og er enn á skilorði. Enn annað eitt dæmið var þegar maður var ásakaður um morð á tveimur samstarfsmönnum sínum úr vinnunni. Hann játaði aldrei en þurfti samt að sitja inní fangelsi fyrir þau verk sem hann gerði fyrir mafíósana. Í einu af þessum málum sem voru nefnd í myndinni fékk fórnalambið sér lögfræðing sem kærði ákæruna. Það mál var unnið og fórnalambið fékk hátt í 1.000.000 kanadískra dollara í skaðabætur.

Þessi mynd hafði rosaleg áhrif á mann. Manni hefði aldrei dottið í hug að eitthvað svona væri til. Myndin var vel rökstudd og var tekið viðtöl við marga sérfræðinga, fórnalömb og aðstaðendur sem höfðu margt um málið að segja.